mehmetguclu2603 @ gmail.com

EBEVEYN OLMAK

Çocuklarını kendilerine aşırı derecede bağımlı olarak yetiştiren aileler, Batılıların tabiriyle “Helikopter aileler” olarak tanımlanmaktadır. Bu tarz aileler, çocuklarının yanından hiç ayrılmayan, her ihtiyaç ve isteklerine yetişmeye çalışan, çocukları yerine kararlar alan kısacası hemen hemen her alanda hayatlarına müdahale eden anne babalardır. Bu tip aileler,  genel itibariyle tahsilli ve ekonomik olarak da iyi olan ailelerdir. Sürekli olarak dış ortamın acımasızlığından, olumsuzluklarından ve kötülüğünden bahsederek çocuklarının tek başlarına bu hayatla baş edemeyeceklerini düşünürler. Yeni nesil ise bu durumdan gayet memnun, halinden şikâyetçi olmadan hayatlarını sürdürmektedir.

Çok fazla değil günümüzden bir, iki nesil öncesine 30’lu-40’lı yaşlardaki insanların ebeveynlerine baktığımızda; çoğumuzun annesi ve babası yüksek tahsilli insanlar değillerdi. İlkokulu zar zor bitirmiş, bazıları okur-yazar dahi değildi. Hele hele psikoloji, sosyoloji, rehberlik, eğitim bilimleri gibi bireyi bütün yönleriyle ele alan alanları bırakın bilmeyi, bu terimlerden çoğunun haberleri bile yoktu. Ancak bu insanlar mükemmel ebeveynlerdi. Emin olun ki hepsinde “Bu vatana ve millete nasıl hayırlı bir evlat yetiştirebilirim? Bu çocuk nasıl hayırlı bir evlat olur? ” diye ortak bir kaygı vardı. İşte bu ortak kaygı milleti millet yapma noktasında, toplumu toplum olarak oluşturmada son derece etkiliydi.

Doğrudur bir-iki nesil öncesi yani bugünün anne ve babalarının çocukluk yıllarında belki günümüz gibi şartlar ve imkânlar oldukça iyi değildi. Birey, kendisi için gerekli olan çoğu ihtiyacına, imkânlardan dolayı sahip olamamaktaydı. Çocukluklarında maddi imkânsızlıklardan ya da daha başka sebeplerden dolayı çeşitli kısıtlamalar yaşayan, “yok”, “alamayız” gibi kelimeleri çok fazla işiten günümüz ebeveynleri âdete geçmişten intikam alırcasına onunla bir savaş halinde bulunmaktadır. “Ben yaşamadım, bari çocuğum yaşasın.”  “ Ben sahip olamadım, o olsun.” “Ne istiyorsan al.” Ancak ortada bir ayrım var ve maalesef ebeveynler bunu görememekte ya da görmek istememektedirler. Eskiden çocukların “ihtiyaçları” karşılanamamaktaydı. Günümüzde ise çocukların “isteklerine” yetişilememektedir. Yani aileler; kendi çocukluk dönemlerindeki ihtiyaçlarla, günümüzdeki çocukların isteklerini aynı kefede değerlendirmektedirler. Hâlbuki günümüzde çocuklarımızın ihtiyaçları oldukça basit sanki kendiliğinden karşılanmakta ve hiçbir kıymeti harbiyesi bulunmamaktadır.

Sonuç olarak çocuklarımıza iyilik yaptığımızı düşünerek onlara karşı göstermiş olduğumuz aşırı hassasi durumlar, aslında çocuklarımızın bize tam bağımlı olarak yetişmesine sebebiyet vermektedir. Farkında olmadan cesaretsiz, yetenekleri zamanla körelmiş, toplumdan kopuk, gerçekliklerden uzak bireyler oluşturmaktayız.

www.gemerekhaber.com www.gemerekgundem.com.tr